معرفی نامه
استاد عبدالحسین خسروپناه دزفولی متولد سال 1345 شمسی «استاد تمام فلسفۀ اسلامی در پژوهشگاه فرهنگ و اندیشۀ اسلامی»، «مدرس خارج فقه نظامات اجتماعی در حوزۀ علمیۀ قم»، «مدرس علوم اسلامی در دانشگاهها»، «دارای اجازۀ اجتهاد در فقه و اصول و نقل روایات معصومان (علیهمالسلام) از علما و مراجع حوزۀ علمیه»، «دریافتکنندۀ جایزۀ بینالمللی علوم انسانی اسلامی»، «پژوهشگر نمونۀ جمهوری اسلامی» و «دریافتکنندۀ جایزۀ ویژه سازمان جهانی بهداشت (WHO) در منطقۀ مدیترانۀ شرقی»؛ مؤلف بیش از هفتاد کتاب و بیش از سیصد مقالۀ علمی در موضوعات مختلفِ فلسفی، کلامی، فقهی، دینپژوهی، اخلاقی، عرفانی، جریانشناسی فکری و فرهنگی و علوم انسانی حِکْمی؛ سخنرانیهای علمی و تبلیغی در مراکز علمی جمهوری اسلامی ایران و کشورهای آسیایی، اروپایی و آفریقایی و مناظرههای مختلف با شخصیتهای جریانهای مختلف سنتی و روشنفکری از دهۀ هفتاد شمسی تا کنون.
سوابق مدیریتی: «سرپرست معاونت پژوهشی حوزههای علمیه»، «جانشین مرکز مطالعات و پژوهشهای فرهنگی حوزۀ علمیۀ قم»، «مدیر گروه فلسفه پژوهشگاه فرهنگ و اندیشۀ اسلامی»، «مدیر گروه عرفان اسلامی دایرة المعارف علوم عقلی مؤسسۀ آموزشی و پژوهشی امام خمینی»، «دبیر هیئت حمایت از کرسیهای نظریهپردازی»، «رئیس مؤسسۀ پژوهشی حکمت و فلسفۀ ایران» و «معاون علوم انسانی و هنر دانشگاه آزاد اسلامی» و اینک «دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی».
نظریههای اختصاصی: 1. فلسفۀ فلسفۀ اسلامی؛ 2. نظریۀ دیدبانی؛ 3. دیدگاه حکمت خودی و تغییر موضوع فلسفه به «وجود انضمامی انسان»؛ 4. رئالیسم شبکهای و بداهت نظاممند کارآمد؛ 5. الگو و روششناسی حِکمی – اجتهادی و استراتژی اجتهاد قسم اول و دوم و سوم؛ 6. نظریۀ حکمرانی حِکْمی.
مهمترین دغدغههای فکری: 1. جریانشناسی فکری ایران و جهان اسلام؛ 2. حِکْمیسازی علوم انسانی؛ 3. نظامسازی و حکمرانی فقه اسلامی.
بعضی از تألیفات: انتظارات بشر از دین؛ فلسفۀ فلسفۀ اسلامی؛ کلام نوین اسلامی؛ فلسفۀ معرفت؛ جریانشناسی فکری ایران معاصر؛ جریانشناسی ضد فرهنگها؛ جستاری در عرفان نظری و عملی؛ در جستجوی علوم انسانی اسلامی؛ فلسفۀ علوم انسانی؛ فلسفۀ فقه الاجتماع؛ فلسفۀ علم، فناوری و جامعه؛ سکولاریسم نقابدار؛ منظومۀ فکری امام خمینی؛ منظومۀ فکری آیت اللّه العظمی خامنهای؛ اسلامشناسی؛ حکمت و معماری؛ نظریهپردازی در علوم انسانی حِکْمی؛ ایدئولوژیهای اجتماعی؛ فقه و حکمرانی قاعدۀ لاضرر و لاضرار؛ حکمت و فقه حکمرانی؛ فقه نظام ولائی؛ فقه نظام سیاسی؛ جهاد جبههسازی؛ منطق الفقاهه فی تحقیق الکفایه؛ حکمرانی حِکْمی.

